Młodszy księgowy. O książkach, czytaniu i pisaniu.

Jacek Dehnel

Lubię pisanie Dehnela: barwne, kwieciste, trochę barokowe,z mnóstwem szczegółów, dygresji, z nieco staroświeckim umiłowaniem elegancji, które widać w życiu i w twórczości autora. Z przyjemnością sięgnąłem po ten zbiór felietonów, w których książka jest motywem przewodnim. Felietony bardzo różne i nierówne - jedne: perełki, zachwycają w treści i w formie, inne: nudnawe i przegadane. Tych pierwszych znacznie więcej. Całość warta przeczytania: widać ten błysk, energię, młodość ale też erudycję i oczytanie, wreszcie solidne literackie rzemiosło. Dodajmy do tego specyficzny humor i mamy dzieło bardzo smakowite. Dla miłośników książek - lektura obowiązkowa. :)

Beksińscy - portret podwójny

Magdalena Grzebałkowska

Znakomita reporterska robota. Wyobrażam sobie ile czasu pani Magda Grzebałkowska poświęciła, by zebrać ten ogrom informacji o ojcu-malarzu i synu-dziennikarzu muzycznym. Zebrała to wszystko w całość i stworzyła dzieło biograficzne, które czyta się niczym powieść sensacyjną - przewodnik po dziwnym i mrocznym świecie (dla mnie świat Beksińskich był jeden - nie , jak piszą niektórzy dwa :ojca i syna). Książka tyle piękna co wstrząsająca i dramatyczna - pod wieloma względami. Dla mnie: przede wszystkim pod względem relacji rodzinnych - bo same życiowe dziwactwa obu panów można traktować jako swoistą egzotykę - przy czym jedno wynika z drugiego. Na koniec nawet polubiłem pana Zdzisława, niejako "oswoiłem go" w swojej głowie. Tomaszowi bardzo współczułem, jako - było nie było - pedagog z wykształcenia.

z okładki:

"Zdzisław Beksiński nigdy nie uderzy swojego syna. Zdzisław Beksiński nigdy nie przytuli swojego syna." 

Zawsze jest dzisiaj

Michał Cichy

Debiut dziennikarza i publicysty Michała Cichego zwrócił moją uwagę przez nominację do tegorocznej nagrody Conrada. Książka jest zapisem obserwacji i spacerów po Warszawie. Widać niezwykłą uważność autora. Zwykłe rzeczy: chodniki, tory , roślinność, owady, mijani ludzie, pogodę - autor postrzega w taki sposób, że chce się to czytać. Te wędrówki po Warszawie to swoiste medytacje, w których czytelnik uczestniczy. Krótkie spostrzeżenia, światełka, niejako literackie fotografie. Mniemam, że o wiele wyraźniej autor przemawia do mieszkańców Warszawy, którym nazwy miejsc, placów, ulic kojarzą się bardzo konkretnie.

Nocne zwierzęta

Patrycja Pustkowiak

Książka niezwykła. Paradoksalna - historia Tamary , kobiety uzależnionej od alkoholu i narkotyków, która skrzy się humorem - pełna zaskakujących spostrzeżeń, celnych metafor , jedncześnie ukazująca tragedię życia osoby uzależnionej, na jej tle tragedię pewnego środowiska. Bardzo smutna i wesoła zarazem. Tragedia wymieszana z komedią. Odrażająca i piękna jednocześnie. Świetne pisanie Pani Patrycji - niektóre zdania czytałem po pięć razy ze względu na ich urodę.Będę śledził rozwój pisarskiej kariery - czekam na więcej z ogromną ciekawością.

Jakuck.Słownik miejsca.

Michał Książek

Książek to może nie jest jakiś szalony reporter w typie Hugo-Badera, który to wszędzie się wciśnie, z każdym wypije, ma przy tym parę dziwacznych przygód i potem robi z tego opowieści. Stąd musiałem się nieco przestawić na jego styl pisania - analityczny, z mnogością faktów, informacji, odniesieniami do historii. Wędrowałem z autorem po olbrzymiej Jakucji - krainie ogromnej i zupełnie nieznanej - dziewięć razy większej od Polski - i jak on: dziwiłem się. W książce dużo o prostym życiu, o faunie i florze, o środowisku i przestrzeniach oraz mrozie... Opisy życia w pięćdziesięciostopniowym mrozie najbardziej zapadają w pamięć. Obszerne wątki poświęcone Polakom  w Jakucji - dawnym zesłańcom- - Sieroszewskiemu i Piekarskiemu (i pytanie, czy nie za dużo autor czerpie z ich dorobku?). I tytułowy słownik - jako swoisty przerywnik i chyba najciekawsza część książki - przez pryzmat tych wszystkich dziwacznych jakuckich słów, których nijak się nie da przetłumaczyć lakonicznie -słowem czy nawet jednym zdaniem - czytelnik chyba najwięcej dowiaduje się o Jakutach i ich życiu.

6/10

Dom włóczęgi

Mariusz Wilk

Dlaczego ja go nie znałem wcześniej - tego Wilka? Tu go odkryłem i jest to - w moim mniemaniu - odkrycie wielkie. To jest czwarty tom "Dziennika północnego" - zapiski autora poczynione w domu nad Oniego (autor od ponad dwudziestu lat mieszka na Wyspach Sołowieckich, na północy Rosji, w starej chacie nad jeziorem). Na pewno przeczytam trzy pierwsze. Pisanie Wilka to coś pomiędzy dziennikiem a zbiorem luźnych esejów na przeróżne tematy: a to o Gombrowiczu, o Miłoszu , o tropie (tak autor nazywa włóczęgę, podróż), o córce Martuszy, o Syberii i jej przyrodzie, o sąsiadach, o Rosji, o Polsce, o Paryżu. Czytałem z pasją i - jak to mówią -"czerwonymi uszami". Zresztą - jak mniemam - ten dziennik pisany był również z pasją - aż się skrzy od uczuć i emocji. Dla mnie , jako czytelnika - czytanie każdego rozdziału było osobną przygodą, a każda taka przygoda była zupełnie różna od poprzedniej.

Wilki dwa

Adam Szustak, Robert Litza Friedrich

Zapis bożonarodzeniowych rekolekcji internetowych  swego czasu publikowanych w formie videobloga. Swoisty dialog dominikanina - wędrownego kaznodziei Adama Szustaka oraz muzyka rockowego Litzy. Rzecz jest o walce dobra ze złem, a motywem przewodnim jest tekst z jednej z piosenek Litzy: "bo we mnie samym wilki dwa oblicze dobra, oblicze zła walczą ze sobą nieustannie, wygrywa ten, którego karmię". Motyw karmienia dobrego i złego wilka przewija się w rozważaniach. Bardzo ciekawe, pełne inspirujących myśli. Dominikanin mówi bardziej teoretycznie - korzystając z bogatej wiedzy, do serca - jak to kaznodzieja, rockmen  mówi o doświadczeniu z życia. Jeżeli mam być szczery - to bardziej przemawia do mnie ten pierwszy.

"Bardzo podoba mi się Boża optyka, żeby nie patrzeć na człowieka takiego, jaki jest dzisiaj, ale na to, jaki może się stać."o. Szustak, s.48